E móstrovolo por dous motivos:
- Porque dunha enfermidade como o cancro tamén se sacan cousas boas ( ou, polo menos, é así como o quero ver eu)
- e, por suposto, porque estou moi ilusionada co que fago!.
Nalgunha ocasión comenteivos que cando acabei a Radioterapia, empecei nun Taller de Coiro e que, gracias a iso, descubrín a miña auténtica vocación!.
Tamén lembro que vos comentei que tiven que ter un cancro para darme conta diso... e que me alucina ver que, cando estou a coser, entro nun estado de relaxación tal que me esquezo do mundo exterior. E pasan as horas e sigo e sigo... é unha pasada!!. E como isto se converteu en algo importante na miña vida, e levo case un ano facéndovos partícipes de todas as miñas importancias vitais... por todo isto, convídovos a que vexades o meu outro Blog:
Espero que vos gusten!!!.
Acéptanse críticas... pero halagos tamén, eh. jejeje!!
Bicos.
