Como pasa o tempo!

Xa fai moito que non escribo no meu Blog galego... os que me seguides por este lado... tendes que perdoar este descoido mais creo que ten unha explicación bastante razoable: co Blog en castelán é moito máis fácil que me poidan ler fóra das nosas fronteiras...

Son unha fervente defensora da nosa lingua pero se teño que sopesar entre esto ou chegar a máis xente (polo tanto, axudar a máis xente) pois, sinceramente, quédome co traspaso de fronteiras... polo tanto, co desenrolo do Blog en castelán.

Seguirei aparecendo por aquí, pero é no outro Blog onde se atopa a maioría da información e das miñas vivencias.

Dito isto e, esperando que o entendades, poñereivos un pouquiño ó tanto dos meus últimos meses:
Con cales e areas a moreas!!!... xa sabedes, a vida que premia e castiga ó tun tun!.

Sigo coas revisións... A última delas doume bastantes dores de cabeza! Un marcador na analítica dábame un pouco fóra do umbral, causándome bastante inseguridade!! A verdade é que pasei un mes fatal pensando nunha posible recaída... Ó mes (en abril exactamente) repetiuseme a analítica e volveu a darme igual... a diferencia é que esta vez estaba miña oncóloga e alentoume dicindo que a veces pasa estas cousas pero que non me preocupase porque o demáis estaba todo ben... Así que, agora en xuño-xullo repetirei a analítica e a ver que pasa!!!.

Mentres tanto, durante o último ano, tiven que superar a morte de meu pai por un cancro, tiven que traballar na pequena depresión que esto me causou pero... tamén tiven a sorte de vivir momentos moi bos!...
Ós quince días de morrer meu pai (en xullo do ano pasado) empecei a traballar de funcionaria interina como Observadora de Meteoroloxía... que significaba esto? pois que os astros se alineaban para min! un bo traballo con bo soldo, bo horario e cuns compañeiros estupendos!. Estiven 6 meses cubrindo unha baixa... agora estou no paro en espera a que me volvan a chamar (dende aquí pido á miña sorte que por favor me chamen prontiño!).

E mentres fomos superando pouco a pouco (e o moito que queda por superar!) esta nova situación... entre tanto, pois algo bo tamén:

Despois de 5 anos de mozos con 4 anos de convivencia... Dani máis eu decidimos dar o "si, consinto"... Este 15 de maio, nunha ceremonia moi moi íntima (nove éramos os alí presentes) xurdiu o momento máxico para Dani e para min.
Había un gran ausente: meu pai... pero en certo modo sentíao comigo... sorrindome.
A verdade é que estou contenta neste aspecto! .

E ben, pouco máis vos podo contar de novo... xa sabedes... a vida é coma unha montaña rusa: tanto estás arriba como que de súpeto apareces abaixo!.

Antes de despedirme gustaríame dedicar esta entrada a dúas persoas:

Unha delas foi un referente para min durante a miña enfermidade. Unha persoa que me fascinou no transcurso do seu cancro pola actitude e tesón que transmitía... No meu Blog en castelán, foron varias a veces que así o expresei... A semana pasada, cando me enterei da súa recaída, sentina como miña... Pero Luz Casal é forte! poderá con esta baixada da montaña rusa! Dende aquí mándolle un bico moi forte e moito ánimo!.

A outra persoa é unha grande amiga miña que fai uns meses chamoume para decirme o que eu lle dixera a ela dous anos antes " Teño cancro de mama"... que momento!... pero dende aquí: Celia, ánimo! xa estás na recta final da túa recuperación. Atrás quedan a quimioterapia, os seus efectos, a radioterapia,... Estou moi orgullosa de ti!!. Acórdaste cando me decías que xamáis poderías sobrelevar a enfermidade con tanta forza coma min se te vivises a situación... pois xa ves! tan forte ou máis ca min!! un bico enorme!.

E a todos os demáis... unha aperta.

Paula.