Feliz e insegura

Ola amig@s!

Pídovos desculpas: porque me conecto pouquiño, o correo estouno lendo de pascuas en ramos, apenas me conecto ao messenger,... pero, cóntovos:

O motivo da miña ausencia non é outro que aproveitar as oportunidades que me está ofrecendo a vida. A mesma vida que hai pouco máis dun ano estábamas quitando (matizo: intentábao, pero non puido!). Continuo.....

-Ata setembro de 2007 eu era unha moza nova facendo vida de moza nova: estudos, traballando para vivir; pero tamén: saír, comer daquela maneira, fumar bastante e algunha que outra resaca. Independente de papá e mamá, aventureira e inmortal e máis preocupada en cultivar a miña vida social que a miña propia (o meu propio ser). RESULTADO: vida social plena e exitosa, vida miña propia en Stand By.

-En outubro de 2007, danme a fatídica noticia (Teño cancro... e posible ¿tuberculosis?!), danme quimio, opéranme, rádianme, medícanme,... así que, ¡ala!, asimíloo e o mastico como podo. RESULTADO: momento Kit Kat, abro paréntese na miña xove existencia.

- Un ano máis tarde (sept- outubro 2008) pecho paréntese, con tan mala sorte que, pégome o hostiazo (con perdón da expresión). A caída provócame quebradeiros de cabeza que se converten en Resaca (con maiúscula) pero con tan boa sorte que, ao ser dura de roer, non me impediu descubrir as miñas habilidades e a miña paixón: a costura e a alimentación. RESULTADO: nadando a contra corrente nas profundidades do meu ser.

- Neste momento xa estou na beira. Descansada e recuperada do esforzo de chegar e dos contratiempos. Contemplo o mar (o meu mar interno) consciente do que nas súas profundidades escóndese: hai peixes e corais (VIDA), hai diversidade (NOVOS PROXECTOS), hai perigos (MEDOS) e fíxenme amiga inseparable de min mesma. RESULTADO: Feliz e insegura. Si, si, léchedes ben "Feliz e insegura". E explícome:

• Feliz porque aprendín a quererme moito e mellor; porque unha cousa leva á outra, e ao final resulta que me centro no que me gusta (espero impartir Educación Ambiental) e descubro o que sei e podo aportar (fabricar cousas en coiro e fieltro). E aínda por riba, aliméntome mellor que nunca, durmo tranquila e fumo 3 cigarros diarios!.

• E insegura porque só me atopo a gusto na miña casa (cosendo, cociñando, pintando,...) e en compañía de Dani, o meu can e poucos máis. Xa non sento a necesidade de saír e saír, de estar rodeada de xente e máis xente, aprecio e gozo os momentos de soidade e os encontros tranquilos. Fóra disto éntrame unha especie de fobia social ata agora descoñecida pra min. Agora son máis tranquila, falo menos pero de mellor calidade e son máis reservada, iso si, a esencia é a esencia.

Aínda que...mmmmm... estou pensando que quizais me equivoque chamándoo inseguridade, se cadra é madurez. Porque, á fin e ao cabo, a madurez faiche máis consciente.

Polo tanto ben podería ser: Feliz e madura. Non sei, que opinades?.

Bicos.

Paula.