Miña 2ª Revisión:

Once da mañá.
Saio de casa. Acompañada. Lévanme ao Materno á miña 2ª Revisión. Estou positiva e aparentemente tranquila:
- Que me poden dicir, se non me fixeron ningunha proba!! isto é unha visita á Oncóloga, máis ben!- penso.

Inexplicablemente, o peito esquerdo (o que un día tivo un tumor) dóeme (máis que dor, síntoo sensible, como hinchado), tamén teño unhas pequenas punzadas na axila dereita xa desde hai uns días e non sei moi ben por que.

Chego ao Hospital. Hora de chegada: 11:30h. Xusto a miña hora de consulta.
-Polos pelos!- penso.
Sigo aparentemente tranquila aínda que, non sei, incómoda co meu corpo. Pertúrbame as picadas da axila, os sofocóns da calor que fai na sala de espera, o peito sensiblón...
A sala está chea; cheísima. Sentamos. Empezo a notar miradas dos alí presentes que me din en silencio o nova que son para estar alí (si, son unha inxustiza da vida!).

As 12:30h e seguimos sentados no mesmo sitio. Segue habendo moita xente. A mesma xente. Esto non corre.

As 13h. O meu acompañante empeza a revolverse no seu asento, impaciente. Non contabamos con isto e está a trastornar os nosos plans mañaneiros. Xa non chegamos. En fin!.
Empezo a estar un pouco nerviosa. Levántome e diríxome cara a sala de enfermaría para preguntar que é o que está a pasar. Dinme que os médicos tiveron reunións e empezaron as consultas ás 10:30h (no canto das 8:30h) polo que hai un atraso de 2h.
Volvo ao meu asento. Coméntollo ao meu acompañante e ós que están ao redor. Estamos indignados, que falta de consideración! Poderían avisar!.

Son as 13:30h, volvo á sala de enfermaría e pregúntolle cantos pacentes teño por diante para poder tomarme un temtempé na cafetería. Non mo pode dicir, a oncóloga está cunha pacente e non pode entrar para consultalo. Volvo ao meu asento.
O meu acompañante está case dos nervios, eu... buf!... entre os sofocóns, as picadas de aquí e de alá, os recordos do lugar e os movementos de cadeira do que está ao meu lado... chéganme tamén.

Ás 14h, vén a enfermeira e aconséllame ir tomar ese temtempé porque aínda teño a 3 pacentes por diante. Doulle as gracias e levantámonos.
Saio á rúa a fumarme o meu primeiro cigarro de hoxe. Estou soa. Fai sol, polo que me poño as lentes de sol. Acéndome o cigarro. Inexplicablemente empezan a caerme bágoas dos ollos. Non sei que me pasa pero estou incómoda, nerviosa e rara. Teño ganas de verme na casa xa!.
Tento tranquilizarme (se total, isto é unha visita). Mentalízome diso e vou a tomarme un pinchiño de tortilla.

Volvo á sala de espera, son as 14:30h. Sentámonos e seguimos esperando. Non me apetece entrar. Estou rara e enfadada. Imaxínome esta situación durante os próximos 5 anos de revisións e non me apetece. - Que preguiza! por que a min?- penso. (facía moito desta frase!).

Hora: 14:45h. Escóitase: Paula García, pase a consulta. Por fin!!!.
Entramos na consulta. A Oncóloga pídeme mil desculpas polo atraso. Aproveito para suxerirlle que cando sexa así, estaría ben que avisasen aos pacentes. Ben, deixamos o tema. Non é ao que vimos.
Pregúntame que que tal estou? dígolle que ben. Non me debeu de ver moi convencida porque mo preguntou unha 2ª vez. A verdade, tiña ganas de chorar pero non dixen nada. (Que me pasa!). Túmbome na padiola. Coméntolle que ultimamente atópome algo cansada, que teño picadas aquí e alá, que teño o peito sensible e que o Zoladex (tratamento que me inxecto cada 28 días para retirarme a regra) dáme efectos secundarios. Non lle dá demasiada importancia.
- É normal, son efectos da radioterapia, das inxeccións,...-di mentres me explora.
Volvo á miña cadeira e coméntame que chegados a este momento e, como xa levo bastante tempo con menopausa forzada, sería aconsellable que me inxectasen calcio por vea para os ósos. - Podes ir agora ao Hospital de Día e xa cho inxectan. Son só 15 minutos.
- Vale!- sae da miña boca, aínda que por dentro... que putada! despois da mañá que levo...ter que entrar no Hospital de Día! jo, coas ganas que teño de ir para a miña casa!.

Entro no Hospital de Día. Está cheísimo! entrégolle o papel a unha enfermeira e mándame sentarme onde poida. Sento e, automaticamente, aparecen as náuseas. Vaia mañanciña!. Inxéctanme o calcio durante 15 minutos aproximadamente, retíranme todo e voume.

Saio de alí case ás 16h e esgotada despois de case 5h de pasalo realmente mal.

Quédanme 5 anos de revisións e polo que vexo, vou ter que mentalizarme para poder afrontalas. Non me quedaron ganas. Se estou así cunha revisión que practicamente é unha visita... Que será de min na 3ª revisión con resultados dunha Resonancia!.

Polo de súpeto, xa estiven a pensar que creo que me tomarei varias tilas previas e irei soa e cun libro; ou ben, levarei a un Buenafuente da vida para que me conte uns cantos monólogos de risa mentres espero o veredicto (por aquilo de enganar ao cerebro, porque o que espera desespera).

Agora son as ooh. Xa estou máis tranquila. Dixéronme que é posible que o calcio me dea febre. Por agora non a tiven. Iso si, levo toda a tarde tombada; cansa e recuperándome dunha mañá tan desagradable. Xa non me dan picadas na axila dereita e o peito parece que xa non me molesta tanto...