E de súpero entrou un cancro na miña vida

Levo un tempo dándolle voltas á cabeza coa idea de contar a miña experiencia co cancro e, despois de moito pensar, decidín dar o paso.
Non sei exactamente cal é a finalidade deste Blog pero si sei que me faría moi feliz saber que polo menos a unha persoa lle poida axudar todo o que neste blog se escriba.

Chámome Paula e teño 28 anos, e fai un ano e algo máis que me notei un vulto no peito esquerdo facéndome unha autoexploración.
Fun ao meu médico de cabeceira e pediume volante para unha mamografía.
Tras todo o verán esperando resposta por parte do Sergas, chamáronme para facer unha ecografía o 26 de setembro. Si, si, unha ecografía (e iso que a miña médica me pedira unha mamografía!).
O caso é que cando me estaban a facer a ecografía, viuse un vulto con micro-calcificacións na pantalla. Deseguido, a persoa que me estaba a atender, chamou a outra persoa e esta, a outra. Total que, fixéronme unha mamografía e unha biopsia e dixéronme que volvese nunha semana en busca dos resultados.
- Buf! Foi o susto máis grande da miña vida! (Pero cando saín do Hospital tiven a sensación de que algo non estaba ben) quedaría só nun susto?.

O 3 de outubro de 2007, acudín á cita co médico cirurxián para os resultados. Acompañábanme os meus pais. Chamáronnos e entramos na consulta. Alí estaba o Dr. Albaina (Médico cirurxián no Hospital Abente e Lago de A Coruña). Cunha sutileza impecable e unha psicoloxía co pacente que o caracteriza, doume a fatal noticia...
A biopsia determinaba que o vulto era maligno...
-Que se pare o mundo que a vida acaba de darme un puñazo, pensei.
Mirei aos meus pais e sentinme débil e pequena.
O Dr. Albaina, deume un montón de papeis para as diferentes probas que tiña que facerme e saín da consulta, no aire e ausente.
Entregueille todos os papeis á secretaria do cirurxián para que me pedise e me explicase todo sobre as diferentes citas para as probas. Tívome que explicar as cousas como catro veces porque a miña cabeza non recibía. As dos meus pais, menos aínda.
Saímos do Hospital e boteime a chorar. A miña nai abrazoume e fomos pra casa.
Unha vez na casa, comemos e puxémonos a analizar a situación (hai que ser forte, isto non poderá connosco, hai moitas posibilidades,…).
Chamoume o meu noivo, os meus primos, tíos, amigas, familiares do meu novio,… e chorei e chorei.
Recibín visitas durante toda a tarde coma se dun acontecemento se tratase e, segundo ía pasando o día, íanme chamando máis e máis xente.

Ao día seguinte, decidín non seguir chorando e, aínda que tiña o estómago revolvido de tantos nervios e angustias, tomaba litros de tila para enganar ao meu corpo e mente (a partir de aquí convertinme nunha fiel consumidora de tila!).
Sentía nervios e angustia pola que se me viña enriba (pensaba). Aínda non era capaz de dicir a palabra cancro. Cando me chamaban para darme ánimos eu falaba coma se non se tratase de min, bastante enteira. A xente sorprendíase do ben que parecía que o encaixara, aínda que no meu interior, me asaltaban moitas dúbidas:
-¿Só terei ese tumor? ¿Terei metástase? ¿Poderei afrontar o peor? ¿Como levarei a caída de pelo? ….

Durante unha semana, seguín indo traballar coma se nada pasase, pero a miña falta de concentración era tal que decidín coller a baixa.

En algo máis dun mes fixéronme varias probas: Tac, placa de tórax, resonancia, gamma grafía ósea, radiografa...

Na seguinte consulta co Dr. Albaina doume o resultado de todas as probas. A súa cara reflectía boas novas (dentro do que cabe, claro!).
Resultado: Tiña un carcinoma infiltrante composto dun tumor e unha extensión do devandito tumor (dous tumores pegados, para que nos entendamos) no cadrante supero-interno da mama esquerda.
A boa noticia é que só o tiña na mama.
Deseguido, explicoume o procedemento a seguir no meu caso.Recalcoume ( e isto é moi importante!) que o que me ían facer é o mellor para min, que cada tumor ten o seu nome e apelidos e, polo tanto, cada un deles debe ser tratado de xeito distinto.
Por exemplo, hai pacentes que lle quitan o tumor antes da quimioterapia, que reciben menos ou máis sesións de quimio, etc. Ningunha das accións é mellor ou peor que outras, simplemente a cada pacente o seu.

No meu caso, decidiron:
1º-. Facerme a biopsia do ganglio centinela.
2º-. Recibir quimioterapia para reducir o tumor.
3º-. Operación. Se o vulto se reducía de forma satisfactoria, quitaríanme o tumor e arredores pero sempre conservándome a mama. No caso contrario, faríanme un mastectomía (extirpación da mama).
4º-. Radioterapia en todo caso.
5º-. Hormonización durante 5 anos posto que o meu tumor era de tipo hormonal.


Biopsia do ganglio centinela:

A mediados de novembro do 2007 fixéronme a biopsia do ganglio. É unha mini-operación con anestesia total ou local. No meu caso foi con anestesia total.
Quitáronme 4 ganglios para analizar.Non cheguei a estar ingresada. Ese mesmo día funme pra casa cuns poucos puntos na axila e unha pequena drenaxe que me retiraron 2 semanas máis tarde.


Quimioterapia:

A seguinte consulta foi coa miña oncóloga, a Dra. Calvo.
Moi próxima (como de confianza), explicoume o tipo de quimioterapia que ía recibir.
Serían 8 sesións que normalmente se dan cada 3 semanas pero que mas darían cada 2 semanas porque como son unha chica xoven, aguántoo ben!. Polo tanto, serían 4 meses de quimioterapia en vez de seis.
Explicoume os diferentes efectos secundarios da quimio: caída de pelo, náuseas, vómitos, cansancio,…e doume revistas de información.

Tamén me dou outra boa noticia: a biopsia dos ganglios determinou que estes non estaban afectados.

Caéronme as bágoas sen querer querendo, e foi a partir deste preciso momento cando reaccionei e notei como me saía unha forza interior de non sei onde.
- Teño cancro e non pasa nada- pensei- sairei desta. É unha proba que me dá a vida que superarei como a que máis.

Todos os que temos esta enfermidade, máis tarde ou máis pronto, reaccionamos. Un comentario, unha situación, un resultado,… non sei, pero algo reacciona dentro de ti e faite forte.

O 3 de decembro empecei coa quimioterapia.
A Dra. Calvo doume os papeis que tiña que entregar no Hospital de día de Oncoloxía do Materno Infantil de A Coruña. Alí sería onde recibiría o tratamento durante os próximos 4 meses.
A 1ª sensación de cando entrei no Hospital de día foi como de:
- Jo, non quero estar aquí! pero a verdade é que as enfermeiras fixeron que todo fose o máis ameno posible.
Tes TV, podes ler, comer, dar un paseo por alí, as vistas polos grandes ventanais son preciosas,… en fin, miras a parte positiva do asunto.

Os 5 días seguintes á quimio paseimos na cama acompañada do meu fiel can Paquito e con sensación de "estou flotando polas nubes".
Á semana seguinte fixen vida normal, cortei o pelo ao 3 (por aquilo de que a alopecia non me venza a mi se non máis ben vencer eu á alopecia, como me dicía o pai do meu noivo) e comprei unha perruca natural divina da morte en Manuel Peluqueros personalizada para min (fixéronme un molde da miña cabeza, estudaron o meu tipo de pelo, cor, a raia...).

A partir da 2ª sesión empezouseme a caer o pelo de forma progresiva. Non me importou, a verdade. Non foi un trauma no meu caso verme no espello.

Durante todo o tratamento de quimioterapia, tiven que ir de Urxencias máis dunha vez, tiven náuseas e vómitos e sensacións de gripes varias e, por si fora pouco, xuntóuseme a cousa cunha tuberculose. Pero iso é outra historia.

Resumindo un pouco eses catro meses, direivos que foi como vivir nunha montaña rusa de sensacións e emocións, e ademais, como un período de hibernación polas limitacións físicas que tiña.
Unha semana pasábaa na cama e á semana seguinte intentando facer máis ou menos vida normal, cada vez con máis limitacións segundo ían pasando as sesións.

Esta etapa, con moita diferenza, foi para min a máis difícil de levar.
É soportable pero dura (que conste en acta que falo do meu caso; hai xente que nin se decata de que a están a tratar! exemplo: meu pai).

O peor desta etapa eu diría que é:
O cansazo que parece que te traga a terra, sentirte dependente, saber que cada 15 días tiña que estar 5 na cama, os cambios de humor que padecín (estou contenta/estou triste, sinto que non me comprenden/síntome comprendida, podo con todo/non podo con nada,…), os sofocóns de menopáusica (pois retirouseme a regra), o desespero de estar na cama, sentir náuseas asociando olores coa quimio (que aínda me pasa), caída de uñas, ... No foi doado.

En canto ao mellor desta etapa, sen dúbida é:
Que me sentín moi querida e axudada tanto pola miña parella coma polos meus pais, a miña irmá, familiares meus e da miña parella, algunhas amizades e polo meu can.
Toquei fondo e saín moi fortalecida a nivel persoal desta etapa.
Cando me din a última sesión sentín como que pesaba cen quilos menos.


Operación:

Un mes despois de dar a última sesión, o Dr. Albaina estábame a operar de novo.Neste mes fixéranme ecografías, mamografía, resonancia e todas as probas determinaban que o tumor se reducira bastante aínda que non de todo (o 2º tumor que tiña pegado ao tumor inicial desaparecera, e o inicial medía 1 ´ 6 cm.).
- Non está nada mal!.
Entrei na operación tranquila e confiada; sentinme en boas mans.

A operación durou 3 horas aproximadamente. Realizáronme unha tumeroctomía+oncoplastia horizontal na mama esquerda e quitáronme a mesma cantidade na mama dereita para que estivesen iguais... e levantáronme os peitos (aproveitando a ocasión!).
Ademais disto, tiña 2 drenaxes; un en cada peito.

Estiven ingresada 2 días. Recibín moitas visitas e moitos bombóns (...mmmmmm...) e o trato recibido no Hospital Abente e Lago foi do mellor. Sentinme como na casa.

Ao cuarto día xa estaba a pasear coas drenaxes postas nun bolso.

Á semana quitáronme as drenaxes e ás dúas semanas, os puntos.

Sentíame moito mellor fisicamente pois os efectos da quimioterapia estaban desaparecendo.

E outra boa noticia: os resultados de patoloxía da operación indicaban que estaba limpa. Poderíase dicir que xa non tiña cancro!.


Radioterapia:

Como decidiron facerme unha conservación da mama, é lóxico que me dean radioterapia, un pouco para selar.
Este tratamento déronmo no Hospital Oncolóxico de Galicia afincado aquí, na Coruña.
O médico que me levou foi a Dra. Silva. Encantadora e moi agradable, por certo.
Díxome que recibiría 25 sesións en toda a mama e 6 sesións máis localizadas (na zona de cirurxía).
Primeiramente e antes de comezar, marcáronme a zona a radiar cuns pequenos puntos de cor azul-mariño, que me quedarán de por vida coma se fosen lunares. Ou como unhas tatuaxes mini!.

Durante as primeiras sesións todo foi estupendo. Non notaba nin cansancio nin efectos sobre a pel.

As últimas sesións en toda a mama foron algo máis duriñas de levar, porque a radioterapia e a calor do verán provocaron que se me puxese en carne viva a zona da cicatriz dos ganglios centinela. Pero as cremas que as enfermeiras me deron calmábanme moito e fixeron que cicatrizase rápido.
Coas últimas 6 sesións a cousa foi mellor porque a radiación era só no cadrante onde un día estivera o tumor.


Hormonización:

Empecei despois da operación.
Durante os próximos 5 anos terei que tomar unha pastilla diaria de hormonas co fin de evitar certa actividad hormonal.
Ademáis, como despois duns meses, a regra decidiu aparecer... estánme a dar unha inxección cada 28 días para retirarma, polo menos, durante os primeiros 2 anos.

Non é grato ver que che evitarán a regra (algo tan de muller), tampouco o é saber que non poderei ter fillos neste tempo (ou quizais nunca) pero é o que hai e o que me toca. E dou grazas de poder contalo.





Durante o tempo que me levou crear este Blog, dubidei moito se debía ou non nomear aos profesionais que me atenderon durante estes meses (cirurxián, oncóloga, psicóloga da AECC, Dra. Radioterapia,…) pero é que non podería estarlles máis agradecida por sentir que me salvaron a vida, por facerme sentir segura, o máis tranquila posible e en boas mans.

Cando che din que tes cancro, de súpeto atópaste débil, mortal e perdida nun mundo que descoñeces. A mente vai a mil por hora en busca de respostas, en busca da túa resposta.
Que un médico profesional sexa capaz de empatizar contigo e tratarte o máis agradable posible e que che transmita tranquilidade e naturalidade, dáche moita seguridade.
No meu caso tiven moita sorte cos meus médicos.
É por isto que non creo que haxa nada de malo en utilizar este medio para darlles as grazas.
- Como non me vou acordar deles contando a miña historia!.

Moitas cousas quedaron no tinteiro pero non vos quero aburrir, nin moito menos.
Quen queira e o desexe ten o meu correo para calquera cousa. PARA O QUE SEXA!.
Ireivos contando como continuou sendo a cousa e como continuará...
Durante estes meses lin bastante sobre o cancro de mama así que utilizarei este espazo para falar dalgunhas cocadeiras, para dar algúns conselliños (se mo permitides) e para o que sexa e faga falta.

Saúdos e unha aperta forte:

Paula.