Non vou tocar moito este tema porque tampouco son psicóloga, pero baixo a miña experiencia coa enfermidade e coa axuda da AECC (Asociación Española contra o Cancro) puiden diferenciar claramente cada unha destas fases, tendo en conta tanto a parte física como psicolóxica.
A orde das fases pode variar segundo vaian tratando ao pacente, tendo en conta en todo momento, que estou a falar do diagnóstico dun cancro de mama.
1- Danche a noticia e esperas resultados de probas ou decisións dos especialistas.
2-Tratamento de quimioterapia.
3-Operación.
4-Radioterapia.
5-A "Resaca" de despois.
Danche a noticia e esperas resultados de probas ou decisións dos especialistas:
Esta fase, baixo o meu punto de vista, é chocante e a máis angustiante.
Decatarse de que tes un cancro non é prato de bo gusto (como tampouco o é que cho digan de calquera outra enfermidade máis ou menos grave).
A noticia pódela recibir mellor ou peor pero, en todos os casos, é como un puñazo en todo o corpo, para que nos imos enganar!.
Aínda que todos coñecemos a alguén que tivo ou ten cancro e, aínda que vemos como moitos se curan, tamén vemos como outros non, e isto fai que nos cre un temor enorme cara a palabra "cancro".
O que acabo de dicir é obvio, pero dígoo porque asimilar que tes cancro pode levar o seu tempo, ben porque se adoita relacionar con aqueles que non o superaron, ou porque somos uns ignorantes do tema.
Durante esta fase é cando che fan todas as probas necesarias para diagnosticar a enfermidade (resonancia magnética, tac, gammagrafía ósea, ...) para saber se tes afectadas outras partes do corpo como son os ósos, fígado, pulmones,… E, aínda que son unhas probas totalmente indoloras, pásanse moitos nervios ante a incertidume.
Dicía ao principio que esta fase é moi chocante pola noticia en si, e digo que é moi angustiante pola incerteza de non saber o que tes nin onde o tes, nin o que che vai pasar.
Non falarei de que é o que sucede cando xa cho diagnostican porque pode variar moito dependendo da persoa e do diagnosticado pero si vos darei unha serie de consellos para intentar facelo o máis levadeiro posible.
Consellos:
- Se se está moi nerviosa, con moita ansiedade, con alteracións do sono, ... o oncólogo pódeche receitar uns ansiolíticos. Eu non estiven moi pola labor e preferín tilas e remedios naturais.
- Dar paseos en contacto coa natureza. Fose de aglomeracións e ruídos, a poder ser.
- Apagar o móbil o máximo posible ou non coller o teléfono se non che apetece poñéndoo en silencio (pois te darás conta que te chamará moita xente coa que desexes falar, pero ao mellor nese momento non che apetece ou xa estás cansa de falar tanto de mesmo).
- Se non che apetece recibir visitas, dio abertamente. Iso si, sempre con educación e saber estar (entendédesme, non si?).
- SE SINCERO CONTIGO MESMO e tamén un pouco egoísta. Fala do tema se che apetece e non o fagas se non queres. Non te sentas na obriga de nada.
- Asume a enfermidade o máis natural posible. Que tes un cancro de mama, pois telo! A loitar toca!.
Tratamento de quimioterapia:
Gustaríame resaltar antes de nada que hai persoas que están coa quimioterapia e nin se decatan.
Poden estar algo cansas e pouco máis. O cal é unha sorte! Pero por regra xeral non adoita ser así.
Hai pacentes que aos que lle inxectan a quimio todos os días con outros días de descanso, a outros pacentes trátanos cada 15 días ou cada 3 semanas ( a min fixéronmo cada 15 días e é do que vos podo falar).
As dificultades coas que me atopei durante o tratamento son varias e diversas.
As 3 primeiras sesións soen ser moi levadeiras.
Nas seguintes sesións, durante os primeiros días (despois de recibir tratamento) estás cansada, como con sensación de gripe, dores musculares e/ou articulares, pode haber náuseas e vómitos (segundo os fármacos que che subministren); pero pasados uns días vaste recuperando.
Segundo van pasando as sesións, pódense sumar outros efectos:
- Caída do pelo de parte ou de todo o corpo (adoita empezar a caer a partir da 2ª sesión).
- Diarrea ou estreñimento.
- Diminución das defensas, aparición de anemia,…
- Debilitación das uñas, tanto de pés coma de mans, podendo chegar a caer.
- Peladura en pés e mans.
- Sofocóns provocados pola falta de regra, en caso de que se retire.
- Alteracións do sabor.
- Afectación do lacrimal (caéndoche bágoas continuamente).
Consellos:
- Se cres que a caída do pelo vai supoñer un trauma para ti, o mellor é que rapes o pelo antes de que empece a caer, ou que o cortes moi cortiño.
- Durante o tratamento utiliza turbantes, gorros ou perruca se non desexas ir co coiro cabeludo ao aire. Aconsélloche que non te descoides no teu aspecto. Intenta arranxarte na medida do posible para non ter a impresión de que te ves desmellorada. Trátase de notarte cos menos cambios posibles e sentirte ben.
- Se che pelan as mans e nos pés se che cae a pel a tiras, coñezo unha crema que é milagrosa para estes casos. Chámase GUANTE BLANCO e é unha crema en escuma que se venden en Farmacias.
- Hidrata moito a pel. Eu persoalmente, son das de NIVEA de lata de toda a vida. A min foime ben.
- Utiliza produtos o máis naturais posibles. Refírome a xeles, cremas, xabróns,… para que non resulten moi agresivos para a pel.
- Tanto para a diarrea coma para o estreñimento, o oncólogo pódeche receitar algo para palialos pero xoga tamén moito coa alimentación. Exemplo: o Kuzu é un espesante natural que se extrae dunha raiz e é ideal para cortar as diarreas.
- Bebe moito líquido: auga, zumes, sopas caseiras,…
- Realiza unha alimentación equilibrada e variada na que non falten as verduras, pouca carne e peixe. Intenta evitar os lácteos e as comidas copiosas pois a dixestión é moito máis lenta e ademais asociaralas ao tratamento podendo chegar a darche náuseas e/ou vómitos. É importante que os alimentos non estean moi quentes.
- Se moi estrito coa hixiene. Ducha diaria, cepillar dentes moi a miúdo (mesmo despois de cada vómito) e que o cepillo sexa brando (se é forte, pode provocarche feridas na boca e posibles aftas).
- Limita as túas actividades, non forces o motor!.
- E, sobre todo, descansa todo o que poidas. Dorme, le, mira a tele,…tranquilamente.
Operación:
A fase previa á operación pode ser un tanto angustiosa pero se te operaches algunha vez de algo, non suporá un problema para ti, pois xa sabes a que aterte.
O día da operación tense que ir ao Hospital supercedo e en xaxúas (ayunas, pra que nos entendamos) dende o día anterior. Se es fumador, tes que saber que tampouco podes fumar dende a tarde do día anterior.
A operación pode ser de varias cousas: só do ganglio centinela, só extirpación de tumor, ganglio centinela + extirpación de tumor, e/ou reconstrución; pois ás veces fan todo na mesma operación ou por separado.
As dificultades nesta fase son basicamente:
- Certa reacción á anestesia.
- Molestia nos puntos ou coas drenaxes (sobre todo, cando empezan a secarse os puntos, pica un pouquiño!).
Consellos:
- Intentar non se poñer nervioso días antes da operación. Pensa que estás en boas mans e non che pasará nada malo.
- Non fumes dende a tarde do día anterior, nin comas nin bebas nada dende a noite anterior. É moi importante!.
- Despois da operación intenta descansar o máximo posible. Moitas visitas poderante alterar.
- Se as curas as vas facer ti mesma, aínda que pareza obvio, se constante (no Hospital facilitaranche todo o que necesitas para facelas).
- Utilizar xeles ou xabóns naturais é mellor sempre, pero mentres teñas os puntos, máis importante aínda.
- Intenta pasear na medida do posible por iso da anestesia. Pon as drenaxes nun bolso e a andar!.
- Para as cicatrices, unha vez che retiren os puntos, o meu cirurxián recomendoume TROFOLASTIN-Redutor de cicatrices (son unhas tiritas que tes que pegar sobre as cicatrices e non despegalas ata que che caian, que son varias semanas).
- Tamén me recomendaron no seu día un soro de ESTEE LAUDER-Acelerador da rexeneración celular (costa uns 80 euros) e é moi boa para as cicatrices.
- Aínda que eu son unha fervente seguidora do Aceite de Rosa Mosqueta. Máis barato e bo.
OLLO!! - Se vas recibir radioterapia, non poderás utilizar Trofolastin no peito radiado mentres non finalices o tratamento.
Radioterapia:
A radioterapia ten unha serie de efectos secundarios que o Dr/ Dra vos explicará mellor ca min (ao parecer, pode que certa radiación chegue nunha porcentaxe moi moi pequena ao pulmón, polo que pode quedar unha pequena "cicatriz" nel).
E pode ter tamén estes dous efectos secundarios:
- Cansazo.
- Arrubiamento da zona radiada, podendo chegar a ser queimadura.
Consellos:
- O cansacio dáse, sobre todo, porque se vés da quimioterapia, operación, ... arrastrarás xa o devandito cansacio. Unha siesteciña virá fenomenal!.
- Segundo van pasando as sesións, o peito adoita ir arrubiándose coma se te queimases do sol nun día de praia. A queimadura pode chegar a poñerse en carne viva (como me pasou a min na axila).
As enfermeiras de radioterapia aconselláronme SATIVA M-Tex, crema dermo-protectora para seos radiados (é de CosmeClinik), e é moi boa.
Ademais desta crema tamén utilicei xel Aloe Vera Puro 100%, é rexenerador e moi moi refrescante!
Para as feridas: moita hixiene, limpar con Betadine para que seque,…
A resaca de despois:
Cando finalizas con todo e só che queda esperar a primeira revisión, quedas nun estado de vacío interior difícil de explicar.
No meu caso xuntóuseme coa aparición da enfermidade do meu pai, un pequeno accidente de coche que non transcendiu pero que me dou un pouco a lata e algunha que outra cousa máis.
Así que esta fase.... dou moito de si. Polo que requerirá unha nova publicación.
Saúdos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario