A Resaca de despois...

Na publicación anterior falei das fases físicas e psíquicas da enfermidade.... e referíndome á última das fases, tituleina como "A resaca de despois".

Como supoño que vos déchedes conta, este Blog foi ideado primeiramente en castelán ( por iso de cruzar fronteiras galegas).
E por qué vos digo isto? pois porque no Blog en castelán a publicación referente á miña resaca foi en novembro de 2008 e, aínda que agora xa non teño dita resaca ( ou mellor dito, foise menguando), quero contárvola tal cual a escribin no seu día. É dicir, tal cual a vivin.
Así que aí os vai a "Resaca de despois" literal á orixinal:


Son unha persoa nova (28 anos), sempre me considerei moi aberta e extrovertida, bastante faladora (por non dicir moito), positiva e con moitas ganas de moitas cousas. Cando me diagnosticaron o cancro, a miña vida parouse. O primeiro mes recórdoo como horrible pero, aínda así, creo que encaixei ben a enfermidade e tamén creo que levei bastante ben todo o proceso da enfermidade miña e do meu pai e mesmo chegaba a durmir a gusto e en paz.
Peeeero (todo ten un pero) da noite á mañá, ou dunha semana para outra ou non recordo moi ben en que preciso momento, unha resaca apoderouse do meu ser.
Esta resaca foi das de "buf, canto bebín onte" pero que traducido ao caso que toca foi algo así como "buf, todo o que pasei,... e agora que vou facer de todo isto? ".
-Que me está a pasar se todo ía ben, se eu estaba feliz, en qué momento deixei de estalo e por que.
Disto fai pouco máis dun mes e confeso que sigo sen saber moi ben por que me puido tanto, chegando a afectar á miña forma de ser e ao meu ritmo de vida.

Mirando cara a atrás, e con axuda da miña parella (que case sempre ten a razón e poucas veces llela dou), con axuda de Palmira e Sonia-psicólogas da AECC e da miña autoaxuda sobre todo, agora podo dicir que o que me pasou é que tiña que recuperarme do susto; facer borrón e conta nova.

Durante a enfermidade psicoloxicamente funcionei por obxectivos (superar quimio, pasar operación, superar radio,…). Deduzo que cando todo rematou e xa non había máis obxectivos que volver á vida normal, vinme incapaz e frustreime (obxectivo final non alcanzado). Se a isto lle sumo que a xente xa me tiña como recuperada e curada, pois menos recuperada me sentía eu.

Así que levo un tempiño con todo isto ás costas pero subindo escaleiriñas de autoestima:
Apunteime a un taller de coiro; a outro de redecoración; pinto; coso; coido e adoro ao meu can, ás miñas plantas, aos meus paxaros e aos meus peixes; estou a facer un curso de cociña natural e enerxética; e teño pensado internarme un poquiño ou un moitiño-segundo se terce-na agricultura ecolóxica).

Ben, sigo con dúas materias pendentes: deixar de fumar e facer moito deporte. Pero as escaleiras sei que non as podo subir todas dunha vez, eu non. Así que poquito a pouco.
Polo de pronto, o tribunal médico doume 6 meses de prórroga para recuperarme (pois teño o peito moi inflamado pola radioterapia e pouco aguante físico).
Non sei se necesitarei 6 meses para verme forte e recuperada física e psiquicamente, pero utilizarei este tempo que se me ofrece para dedicárllelo a estas pequenas cousas e moitas outras tantas que me enchen tanto.

Saúdos.

Paula.