Creo que é o título máis oportuno e xusto para facer referencia a todas as persoas que viven e sofren de preto a nosa enfermidade: A nosa familia e amigos.
Durante estes meses sentinme como nunha burbulla na que ninguén máis que eu podía estar. Fun das que exterioricei bastante os meus sentimentos, chorei case sempre que me apetecía, falei bastante dos meus medos e dos meus temores, pedín case sempre estar soa cando me apetecía, e pedín case sempre compañía cando a necesitei. E non o fixen sempre, pois por mia culpa!. Ninguén me obrigou a nada, todo o contrario. Dende a miña parella, o meu can (ao seu xeito) ata os meus pais, amigos e demais familia; sentín un apoio incodicional e, resumindo, sentinme arroupada e querida.
Non obstante, e isto podo dicilo agora que sei o que é estar no banco dos enfermos e no banco de familiar de enfermo (pola enfermidade que está padecendo meu pai), non sempre damos no cravo á hora de exteriorizar o que queremos cando estamos enfermos ou de querer axudar ó que o está.
Durante o meu período de hibernación (como eu o chamo) estiven todo o tempo subida a unha montaña rusa de sensacións, e para a miña xente non debeu ser doado sobrelevarme. Porque, aínda que tirei deles cando o necesitei, ás veces sentinme como que "é que non sabes o que é, mellor non opines" ou "é moi doado falar dende fóra", por non dicir que ás veces, o apoio incondicional resultaba excesivo.
E póñovos un exemplo do que quero dicir:
A miña parella foi a persoa coa que máis me desquitei, coa que máis chorei, coa que máis exterioricei.
Se eu me queixaba, é lóxico que el intentase animarme con frases tipo "tranquila que xa queda menos", "podería ser peor", "xa verás como todo sairá ben, non te preocupes",... frases alentadoras, non cabe dúbida, non obstante ... e aí vai a miña pregunta ... por que ás veces me enfadaba por sentirme incomprendida? motivo de enfado sería se me dixesen "que mal te vexo! ".
En situacións normais sería como auga de maio estas frases alentadoras pero na situación que toca ... ti non elixes en que momento da dita montaña rusa te atopas e, polo tanto, en que determinado momento necesitas máis unhas palabras de ánimo, un silencio, un ombro no que chorar, estar soa, ou un "chora, que tes motivos para facelo.Permítete unhas bágoas".
É curioso como o cancro entra na túa vida e descompóñense as pezas dun crebacabezas perfecto que é a nosa mente!.
As persoas que están ou pasaran por isto saberán a que me refiro.
Pero esta publicación non a quixera enfocar dende o meu punto de vista (é dicir, dende o punto de vista do "enfermo"), se non dende o punto de vista do que vive a enfermidade pero non a padece (como di o título).
Seguindo co exemplo (sen esquecernos o que dixen ao principio de que agora sei o que é ser familiar do enfermo): como viven o cancro os que te rodean?
Pois primeiramente, e agora pódoo dicir, entendín moitas respostas que se me dicían, moitos comentarios que se me facía, moitos consellos do tipo "por que non te levantas de cama" ou "por que non dás un paseiño que che virá moi ben".
E non o digo porque agora sexa eu a que lle diga ao meu pai que se levante, que pasee, ... non llo digo nin llo direi porque sei por experiencia propia que se non o fai é porque non pode ou non quere ... pero si me decatei do seu verdadeiro significado.
E é que: Si me estaban a comprender, si estaban a sufrir a miña enfermidade dende o meu mesmo banco, estaban preocupados por min e para nada podo dicirlles que "é moi doado falar dende fóra" porque estaban dentro, comigo.
Por iso creo, e para concluír, que a miña xente é un banco en si e que aí estamos todos, xogando a vivir, a supervivir. Se un membro cae, tendémoslle as mans para que recorde que estamos aí e axudámolo a levantarse, curámoslle as feridas ou o que necesite se nolo pide.
Así que, amig@s sexa cal sexa a vosa situación (de enfermo ou de acompañante) tede claro unha cousa: É evidente que para o enfermo non é doado lidiar con toda esta situación anormal, pero para os compañeiros de xogo non é menos doado. Comunicarse e comentar a xogada sería un bo principio neste xogo da vida.
E para rematar, quero aproveitar este espazo para dar as grazas a moita xente que me ofreceu o seu apoio; ao que estivo aí preto e na distancia; aos que non facía falta que me falasen para saber que estaban aí; aos que entenderon un "non me apetece quedar", un "quero estar soa", un "non me podo levantar", un "deixádeme tranquila", un "non collín o telefono porque o teño en silencio", ... por un aniversario inesquecible e moito máis.
Grazas a tod@s: e aquí vai a lista do meu gran banco: Dani, Mamá, Papá, Luisa, Avoa, Rosita, Damien, Martin, Adrian, Sinead; Teté, Mario, Fran, Juan José, Julio, Santi, Elenita e demais primos; Mucha, Teresa, Sara, Asun, Paco, Miguel, Juan, Manolo e demais tíos; Susi, Sabri e Jimena, Inés, Taniña e Juan, Bea e Jose, Robi e Emilio, Raqui, Caaman, Vaninha, Noelia Durán, Noa, Celia (MariCeli), Noelia e Marcos, Javi e Maria, Sonia e Sergio, Neni (Ernes), Fa, Elena Veguellina, Manu e Lola, e demais amigos; Claudio, Mari Carmen, Vane, Ivan e demais familia que... xa son a miña familia; e como non, Paquito que, aínda que é un can, doume moitos cariños e biquiños (coma se entendese o que me pasaba).
P.D.: o malo de facer unha lista é que sempre se che esquece alguén, e casualmente sempre adoita ser alguén importante. E aínda que todos estades dentro de primos, tíos ou amigos... correrei o risco de que os esquecidos deádesme unha boa colleja! pero, por favor, non olvidedes que ao mellor o voso nome non aparece na lista pero si no meu corazón (que á fin e ó cabo é o importante).
Quérovos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario